Ediktom iz Salerna, kralj Fredrik II (nemački vladar čija je dinastija davala kraljeve Rima i Sicilije) je 1241. godine prvi put zakonski razdvojio delatnost farmaceuta i lekara [http://en.wikipedia.org/wiki/Frederick_II,_Holy_Roman_Emperorl] . Od tada je zabranjeno lekarima da se bave farmacijom, a od tada su se i prvi put fiksirale maloprodajne cene nekih značajnih lekova. Ovaj etički princip poprimio je međunarodni karakter koji je razvijan kroz vekove.

Dvadeseti vek, kao vek procvata nauke i tehnologije, kao vek isticanja moralne i profesionalne odgovornosti, još više je utvrdio granicu delovanja lekara i farmaceuta. Lekari i danas donose konačnu odluku o propisanoj terapiji lekom, ali farmaceut je ovlašćen da modifikuje terapiju i neposredno uputi pacijenta u lekovita svojstva medikamenta i istovremana neželjena dejstva.

Poštujuci međusobno jedni druge, lekari i farmaceuti imaju komplementaran učinak na poboljšanje zdravlja i kvaliteta života pacijenata.

HIPOKRATOVA ZAKLETVA